Bir şeyi istiyəndə tez və həmin dəqiqə
olmasını istəyirəm – bu serial da elə oldu. Çox qısa vaxt ərzində baxıb
bitirdim. Çəkiliş, aktyor heyyəti, kadrlar, rənglər, geyimlər – bir sözlə hər
şey fikrimcə kifayət qədər keyfiyyətli idi. Fonda eşdilən bəzi ispan sözləri isə
mənim üçün sadəcə yenicə aşiq olmuş qızcığazın sevgilisinin səsini eşitmək kimi
bir şeydi 😍 (bənzətməyə bax da 😄, sadəcə özüm üçün yenicə kəşf etdiyim ispan dilinə
olan sevgimi ifadə etməyə çalışdım). Qısaca bu seriala baxma səbəblərimdən biri
məhşurluğudursa, ikinci səbəbim İspaniya idi.
Serialın premyerası 2017-ci il may ayında baş
tutub. Ekranlara çıxdığı gündən özünə xeyli kütlə yığmağı bacaran serialın
süjet xətti əslində çox rast gəldiyimiz tipik oğurluq və sevgi hekayəsidir. Həyatda
bəxti gətirməyən 8 insan (oğru) bir araya gələrək öz gələcəklərini dəyişmək və
yeni həyata başlamaq qərarına gəlirlər. Qarət etmək istədikləri İspaniyanın Milli sikkə və pul markaları fabriki olur. Hadisələr də məhz burda baş verir. Ümumilikdə 15 epizoddan ibarətdir (neçə
sezon olduğunu isə başa düşə bilmədim). İspan yazıçısı Carlos Maria Dominguezin
əsəri əsasında çəkilib. Amma mənə elə gəlir ki, əsər özü serial qədər maraqlı
deyil. Adətən mən əksini deyirəm, amma bu dəfə 6-ci hissim mənə belə deyir.
İspan dilini öyrənəndən sonra bəlkə kitabı oxumaq qismət olar😍. Mövzudan uzaqlaşmayım, keçim obrazların
analizinə.
Serial əsas qəhrəmanlardan biri olan Tokio tərəfindən
şərh edilir. Tokino bu soyğunu ən çox arzulayanlardan biri olsa da fikrimcə ən
çox da qayda pozanlardan birincisidir. İlk pozduğu qayda isə qrupa daxil
olanlardan Rio ləqəbli həmkarı ilə bir-birlərinə aşiq olmalarıdır (daha sonra
bu qaydanı Professor və Denver də pozur). Rio isə daha çox planın texniki işləri
ilə məşğul olur.
Professor – planın beynidir. Planı bütün incəliyi
ilə, detallı şəkildə idarə edir. Özünün də dediyi kimi plan onun atası tərəfindən
işlənsə də reallaşdırmaq ona qismət olur. Berlin obrazı Professora ən yaxın
olan obrazdır. Hətta son epzodlardan başa düşmək olur ki, onlar qardaşdırlar.
Berlin serialın ən “cool” (bu sözü çox sevirəm 😇) obrazıdır
fikrimcə. Bu soyğuna qədər 15-ə qədər oğurluq həyata keçirdib və bunun isə xəstəliyi
ilə əlaqədar son soyğun olacağını da serialda dilə gətirir. İlk epizodlarda ən
çox bəyəndiyim obraz Professor olsa da sonda Berlin “favorite” obrazıma
çevrilir. Bunu sonda etdiyi jestlərlə əlaqələndirə bilərəm.
Nayrobi serialın ən pozitiv obrazıdır. Hər kəs
kimi problemlərinin olmasına baxmayaq pozitiv qalmağı bacaran, plana sadiq qalan və başqa bir şey düşünməyənlərdən
biridir. Nayrobi tam bir “pul atası”dı 😄(pul kəsimi, kodlaşdırması işi ilə məşğul olduğuna görə belə adlandırdım). Moskva özünü hər zaman günahlandıran, oğluna atalıq
etmədiyinə görə ona daha yaxşı gələcək vermək adına plana daxil olanlardandır.
Serial boyu özünü hər zaman təmkinli, səbrli aparan bir obrazdır. Oğlu Denver isə
onun tam əksi olan, eyni zamanda cahil bir obrazı canlandırır (çox maraqlı
gülüşü də var hətta ☺️).
Helsinki və Oslo (bilmədim əmi uşaqlarıdı ya xala uşaqları, nəysə ki,
qohumdurlar 😄) – plana əsgəri güc məqsədi
ilə daxil edilmiş obrazlardır.
Obrazların seçdiyi Salvador Dali maskaları da
düşünürəm ki, təsdüf deyil. Bildiyim qədəriylə Dali də son dərəcə emosional, hər
şeyin əksinə gedən bir xarakterə sahib olub, soyğunun məqsədi də bir növ
fikrimcə belə idi. İlk baxışda obrazla seçilmiş adlar çox xoş, qeyri-adi və
maraqlı görsənsə də bəzi maraqlı məqamlar var imiş. Belə ki, obrazlara verilən
adların bir başa İkinci Dünya Müharibəsi (1939)
ilə əlaqəsi olduğu rastıma çıxdı. Bu şəhərlər İkinci Dünya Müharibəsində iştirak etmiş ölkələrdə yerləşir. Hətta öz xarakterləri ilə adlarını daşıdıqları ölkələrin
müharibə zamanı missiyalarını, müharibənin gedişatında olan rollarını qismən də
olsa görmək olar (yuxarda etdiyim qısa analiz də məhz buna görə idi). Yəni, heç nə təsadüfdən olmur...
Serial özlüyündə çox axımlıdır, hər epizoddan
sonra digərinə baxmaq üçün can atırsan. Cinayətkarlara qeyri-adi simpatiyan
yaranmağa başlayır, zamanla polislərə nifrət də edirsən. İspan polisinin necə
aciz, zəyif olduğnu da görmüş oluruq burda. Carlos əmi İspan polisini niyə belə
təsvir edib, bilmirəm. Amma sonda əsirlərdən heç birinin ölməməsi, Professor və
dəstəsinin əsl məqsədinin bu olmadığını görmək, hətta oğurladıqları pulların
belə heç kimə məxsus olmaması, özlərinin yaratdıqları kağızlar olduğunu görəndə
oğrulara olan simpatiyaya görə özümü günhkar hesab etmədim (O boyda komissar
Rachel belə oğruların tərəfinə keçir😌). Və sonda - bəzi dramatik səhnələrdə fonda səslənən “Bella Ciao” mahnısı özüm üçün kəşf etdiyim çox
gözəl mahnı oldu. Yalnış araşdırmamışamsa mahnı 1900-cu illərə aiddir. Bir əsrdən də çoxdur yaşı yəni.
Serial haqqında bu qədər. Bir az uzun oldu deyəsən,
amma ümid edirəm bəyənilən bir yazı olar. Yenidən görüşmək ümudi ilə 😇. Özünüzə yaxşı baxın.
